BACK

ครอบครัวแห่งความสุขของ J.Wanich Cattery

เมื่อ 7 ปีที่แล้ว ในวันที่เศรษฐกิจย่ำแย่ ชีวิตในเมืองใหญ่ รายล้อมไปด้วยความกดดัน ความเครียดสะสมมากมาย

สังคมที่ยากจะหาใครจริงใจ และปรารถนาดีกับฉันอย่างแท้จริง การอาศัยอยู่คนเดียวในคอนโดห้องเล็กๆ ทำให้ความเหงามันคืบคลานเข้ามาเต็มห้องได้ทุกวัน ความสุขจากการปาร์ตี้สังสรรค์ก็เพียงชั่วคราว เมื่อถึงค่ำคืนในทุกวัน ความอ้างว้างก็กลับมาครอบคลุมจิตใจ จนวันนึงฉันตัดสินใจต้องทำอะไรสักอย่างแล้ว

ฉันได้รับ “ซิดนีย์” แมวน้อยสีขาวพันธุ์ Scottish Fold เข้ามาในชีวิตแบบงงๆ หลังจากหาข้อมูลในอินเทอร์เน็ต ซึ่งในยุคนั้นการเข้าถึงแมวสายพันธุ์ต่างๆ ค่อนข้างยากและข้อมูลยังมีน้อยอยู่มาก ดญ.ซิดนีย์ เข้ามาเติมเต็มช่องว่างในหัวใจได้อย่างเต็มเปี่ยม น้องจะนอนบนหัวข้างๆ ฉันทุกคืน ให้กอด ให้หอม ให้ความรักกันจนพอใจ และหลับไปพร้อมๆ กัน มันเป็นความอบอุ่นทางใจที่บอกไม่ถูก ทุกวันหลังเลิกงาน ฉันจะมีเป้าหมายในการกลับคอนโดเพื่อเจอน้อง และน้องก็จะนั่งรอฉันทุกวัน เมื่อรู้ว่าถึงเวลา เราเติมเต็มกันและกันได้อย่างดี และในความรู้สึกฉัน เค้าคือครอบครัว

และสิ่งที่ฉันได้เรียนรู้จากซิดนีย์คือ “ความสงบ ร่มเย็น”

แมวทำให้ฉันสงบใจได้มากขึ้น เข้าใจชีวิตได้มากขึ้นว่า คนเราก็ไม่ได้ต้องการอะไรมากไปกว่า “กินอิ่ม นอนหลับ และเลี้ยงชีพให้พอดำรงอยู่ได้” และเมื่อดูแลกันไปเรื่อยๆ ฉันก็กลัวซิดนีย์เหงา จึงได้รับแมวมาเลี้ยงเพิ่มอีก 1 ตัว (ในวงการเค้าบอกว่า มันเรียกว่าโรคงอกแมว) ชื่อ “เดนเวอร์” ทั้งคู่อิจฉาและแย่งความรักจากฉันกันบ้างในช่วงแรกๆ ซิดนีย์งอนอยู่ 2 สัปดาห์ ก่อนจะยอมใจอ่อน เปิดใจให้กับน้อง เหมือนหญิงสาวงอนแฟนหนุ่มอย่างไรอย่างนั้นเลย สุดท้ายทั้งคู่ก็เข้ากันได้ดี จนบางทีลืมฉันไปเลย (ฮัลโหล แม่ยังอยู่นะ)

เมื่อชีวิตลงตัวฉันก็ได้ย้ายเข้าสู่บ้านหลังใหญ่ขึ้นเพื่อสร้างครอบครัว

โชคร้าย โรคที่ติดตัวมากำเริบไม่หยุด ก็โรคงอกแมวนั่นแหละ เป็นแล้วรักษาไม่หายสักที มีเพื่อนคนหนึ่งบอกว่าโรคงอกแมว รักษาได้ด้วยการซื้อ คงจะจริงทีเดียว และเมื่อความสุขในชีวิตเต็มเปี่ยม ฉันก็ตัดสินใจจะมีแมวสวยๆ เพื่อประกวดสัก 1 ตัว เพื่อรักษาโรคงอกแมวของฉัน และอยากได้มีโอกาสไปประกวดกับเค้าสักครั้ง จึงเป็นที่มาของเด็กๆ British Shorthair เต็มบ้านในตอนนี้

ฉันทำการหาข้อมูลอย่างจริงจัง และใช้เวลาอย่างมากในการหาแมวแบบที่ฉันต้องการ

เรียกได้ว่าลงสเปคกันชัดเจนเลยทีเดียว และสุดท้ายฉันก็ได้ “แวนด้า” British Shorthair สีทองตาเขียวมรกต แมวในฝันของฉัน วันที่ Breeder รัสเซียแจ้งว่าตัดสินใจขายให้ ฉันกรี๊ดลั่นบ้าน หัวใจพองโต เป็นอีกครั้งในชีวิตที่ดีใจมากขนาดนี้ (ครั้งสุดท้ายก็ตอนเอ็นทรานซ์ติดนี่แหละ) แวนด้าข้ามน้ำข้ามทะเลมาจากฟาร์มดังประเทศรัสเซีย ประเทศที่มีอัตราส่วนของประชากรเลี้ยงแมวมากที่สุดในโลก เป็นแมวจากฟาร์มดังแห่งนี้ตัวแรกของประเทศไทย และแวนด้าก็ไม่เคยทำให้ผิดหวัง เมื่อได้ลงสนามไหน แวนด้าก็จะกวาดรางวัลมาให้ฉันภูมิใจเสมอ

J.Wanich Cattery เกิดขึ้นนับจากวันนั้น จนวันนี้ 4 ปีแล้ว

ฉันตั้งใจให้การมีฟาร์มแมวเล็กๆ นี้ เป็นการส่งต่อความสุข รอยยิ้ม ความอบอุ่นทางใจที่ฉันเคยได้รับ ให้กับครอบครัวอื่นๆ ต่อๆ ไป และฉันหวังเป็นอย่างยิ่งว่า วันหนึ่ง เมื่อใครมีความทุกข์ใจแบบฉัน จะได้รับความรักที่ได้หล่อเลี้ยงจิตใจ ให้กลับมาสดใสแบบเดิม…อย่างฉัน

recommended articles

5 วิธีทำให้แมวรักแมวหลง

ทาสแมวหลายๆคนคงเคยประสบปัญหา น้องแมวไม่รัก ไม่อ้อน ไม่สนใจกันใช่หรือไม่

“เก้า สุภัสสรา” ขอเม้าท์ลูกๆตัวป่วน

“เราเล่นกับเค้ามันก็ทำให้เราลืมความทุกข์ใจ พอกลับมาบ้านมันก็ทำให้เรามีเอนเนอร์จี้ต่อในการทำให้มีชีวิต่อได้”