BACK

A LITTLE GREY CAT เจ้าสีเทา แมวน้อย

ผมอาจจะไม่ใช่คนที่รักสัตว์ หรือเห็นว่าสัตว์เลี้ยงทุกตัวน่ารัก ผมเคยอิจฉาหมาด้วยซ้ำ

เพราะบ้านผมเคยเลี้ยงหมามาก่อน ตอนที่คุณแม่ยังอยู่ที่บ้าน สมัยผมเด็กๆ ก็มักจะสงสัยว่าทำไมเหมือนว่าแม่จะรักหมามากกว่าเรานะ เพราะเวลาแม่กลับมาบ้านหลังจากเลิกเวรตอนดึกๆ พอเราตื่นเช้ามาก็จะพบขนมวางอยู่บนโต๊ะกินข้าว พร้อมโน้ตใบเล็กๆ แปะไว้หน้าตู้เย็นว่า “ขนมบนโต๊ะ ห้ามกิน ของหมา” อ้าว แล้วของลูกล่ะ ไปไหน แล้วน้องหมาตัวแรก เอ๊ะ หรือจะเรียกว่าพี่ดี เพราะมันน่าจะอายุมากกว่าผม ก็ตายอย่างสงบเมื่อตอนผมอายุประมาณ 10 กว่าขวบเห็นจะได้ แล้วก็มีตัวที่สองตามมา ผมจำได้คลับคล้ายคลับคลาว่ามันจากไปตอนผมเรียนอยู่มหาวิทยาลัย จากนั้นวันเวลาผ่านไป บ้านทาว์นเฮาส์เล็กๆ ของผมและพี่ชาย (เพราะแม่ย้ายออกไปอยู่คอนโด) ก็ว่างเว้นจากการมีสัตว์เลี้ยงอยู่หลายปี ซอยบ้านของผมที่จากเดิมมีแต่บ้านที่เลี้ยงหมา ก็กลับกลายเป็นซอยที่เต็มไปด้วยแมว เนื่องจากข้างหลังของบ้านฝั่งตรงข้ามมีแนวรั้วติดกับวัดก็จะชอบมีแมวมาเดินให้เห็นบนหลังคาอยู่บ่อยๆ

จนอยู่มาวันหนึ่ง สัก 7 – 8 ปีที่แล้วเห็นจะได้ ทุกครั้งที่ผมหรือพี่ชายออกไปหน้าบ้าน หรือจะออกไปทำงาน ก็จะมีแมวสีเทาๆ ลายคล้ายเสือ ท้องมีสีขาว เท้าสีขาว หางยาวๆ ตัวนึง มักจะชอบมุดรั้วบ้านฝั่งตรงข้ามออกมาคลอเคลียเรา บางทีก็เดินๆ ข้ามฝั่งมาถึงเราปุ๊บก็นอนแอ้งแม้งเล่นกับรองเท้าเรา บางทีเราก็เอาเท้าเขี่ยๆ ตรงพุงมันก็เล่นด้วย พอเราแกล้งเอาเชือกไปวนๆ ก็กระโดดไล่งับ แล้วทุกวันเวลากลับมาบ้าน มันก็จะเดินออกมาเล่นด้วยทุกครั้ง พันแข้งไปพันขามา ทั้งผมและพี่ชายก็คุยกันว่ามันดูเชื่องๆ ไงไม่รู้กับเราทั้งสองคน แต่กับคนอื่นมันไม่เล่นด้วยแฮะ เราก็เลยลองซื้ออาหารแมวลองวางให้มันกิน แล้วหลังจากนั้นมา เจ้าแมวตัวนั้นก็เข้ามาเป็นหนึ่งในสมาชิกครอบครัวเรา เป็นแมวประจำบ้านเราไปซะเฉย

สีเทาเป็นแมวสีขาวลายสีเทาๆ แต่พี่ชายตั้งชื่อว่า “สีเทา”

ซึ่งมาจากแมวของชูใจ ตัวละครเอกในหนังสือแบบเรียนภาษาไทย แต่งโดยอาจารย์รัชนี ศรีไพรวรรณ ที่ผู้อ่านหลายๆ ท่าน อาจจะยังพอจำได้ สีเทาเป็นแมวรักสงบ ไม่สู้ใคร ไม่สู้แม้กระทั่งแมวตัวอื่นๆ จะมาแย่งอาหารของสีเทากิน เวลาแมวตัวอื่นเดินมาขู่ หรือเด็กๆ เดินมาแกล้ง หรือใครมารังแก สิ่งที่สีเทาทำก็คือ ขู่กลับเบาๆ ถ้าอีกฝ่ายไม่กลัว สิ่งที่สีเทาทำคือหมอบลง ค่อยๆ ถอยแล้วหลบหนีไป ล่าถอยสู่ฐานที่มั่น แล้วก็ปล่อยให้เขาแย่งกินอาหารจนหมด

 

สีเทาเป็นแมวสะอาดมากกว่าแมวตัวอื่นๆ เพราะสีเทาไม่เคยอึหรือฉี่ในบ้าน

ไม่ว่าจะตอนป่วยหรือไม่ก็ตาม เพราะสีเทามักจะออกไปนอกบ้าน แล้วเดินต้วมเตี้ยมๆ ไปถ่ายที่ท่อระบายน้ำฝั่งตรงข้ามบ้าน โดยทุกครั้งที่จะเข้าห้องน้ำสีเทาจะเดินไปนอนหน้าประตู ให้เราสังเกตสังกาเอาเองว่าจะออกไปเข้าห้องน้ำ ครั้งหนึ่งสีเทาเคยทนไม่ไหวปีนขึ้นมานั่งฉี่บนโถส้วม ตอนผมไม่ยอมให้มันออกจากบ้าน

ตอนแรกๆ สีเทาจะนอนบนพื้นกระเบื้อง คงเพราะว่ามันเย็น โดยที่ไม่ยอมนอนบนที่นอนที่อุตส่าห์ไปซื้อมาให้ แต่หลังๆ พอมีคนมานั่งที่โซฟาไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม สีเทาจะกระโดดขึ้นมานั่งบนตักหรือบนหน้าขา บางครั้งก็มานอนจองที่บนโซฟาหรือบนหมอนสีแดง หรือไม่ก็มานั่งๆ นอนๆ ที่เก้าอี้คอมที่นั่งทำงานให้เราหมุนเล่นๆ หรือกระโดดขึ้นมานั่งตักถ้าผมทำงานบนเก้าอี้

สีเทาไม่เคยปฏิเสธใคร และไม่เคยกัดใคร ยกเว้นผม เพราะเราชอบแกล้งเกาพุงแรงๆ หรือแกล้งทำไม่สนใจเวลามันขึ้นมานอนบนตัก ก็จะงับเบาๆ หนึ่งที เพื่อเรียกร้องความสนใจ หรือถ้าเล่นแรงๆ ก็จะข่วนแรงๆ กลับคืน สีเทาจะมีเสียงร้องไม่เหมือนแมวทั่วไป มันไม่ร้องเมี๊ยว หรือมาววว แต่จะร้องงู้วว งู้วว อยู่ในลำคอ แบบน่ารักๆ สีเทาชอบงอนเวลาไม่มีใครสนใจ ทีนี้พอเรียกแล้วจะไม่ยอมหัน คือรู้นะว่าเรียกชื่อ แต่ฉันไม่แคร์ จนต้องเดินไปอุ้มไปจับ

พอสีเทาเริ่มแก่ตัวขึ้น ก็ไม่ค่อยมาเล่นกับเราเท่าไหร่ ทุกครั้งสีเทาจะเดินเข้าบ้าน แล้วมานอนในที่ที่เขาจับจอง เช่น ผ้าที่พึ่งซักใหม่ๆ แล้ววางกองไว้ก่อนให้ขนติดเล่น กระเป๋าเดินทางที่มีช่องพอดีตัว ผ้าห่มที่เอามาวางไว้รอซัก หรือถ้ามีลังมีกล่องจะกระโดดเข้าไปลับเล็บแล้วนอนในนั้นจนบางทีเราก็หาไม่เจอ แต่ทุกๆ ครั้งที่กลับบ้าน ไม่ว่าสีเทาจะอยู่ที่ไหน ได้ยินเสียงฝีเท้าเราเดินเข้าซอยเมื่อไหร่ จะต้องรีบมุดมา รอให้เราเปิดประตูรั้ว ทั้งๆ ที่ตัวเองก็เดินลอดได้ แล้ววิ่งมารอหน้าประตูกระจก รอให้เราไขกุญแจ เปิดประตูมุ้งลวด แล้วเชิญเข้าบ้านก่อน

ระยะหลังๆ ในช่วงสามปีที่ผ่านมา พอพี่ชายย้ายออกไปอยู่บ้านของตนเอง ช่วงกลางวันเวลาเราไปทำงาน สีเทาจะต้องอยู่คนเดียว บางทีก็อยู่ในบ้าน เพราะตอนเช้าไม่ยอมออก บางทีก็แอบเปิดมุ้งลวดออกมาเอง แต่ปิดไม่เป็น

สีเทา เจ้าแมวน้อยตัวนี้ “ประสบอุบัติเหตุ” โดนรถกระบะขนของทับขา

เมื่อวันจันทร์ที่ 18 ธันวาคม 2560 และได้กำลังใจจากพี่ๆ น้องๆ เพื่อนๆ ในโลกออนไลน์และโลกจริงมากมาย ขอบคุณแทนสีเทาจริงๆ ที่มีคนรักหนูมากมายขนาดนี้ หนูสู้อดทนมาได้จนถึงวันศุกร์ที่ 22 ธันวาคม 2560 ก่อนจะจากไปอย่างสงบ

หนูเก่งมากๆ แล้วที่ทนมาได้นานถึง 5 วัน วันนี้สีเทาหลับไปแล้ว จะไม่ตื่นขึ้นมาร้อง งู้วว งู้ววว ไม่ตื่นมาเกาประตูห้องนอนทุกเช้าเวลา 6 โมงเช้าอีกต่อไป ไม่ตื่นขึ้นมามองค้อนผมแบบงอนๆ เวลาผมไม่ให้ข้าวกินอีกแล้ว หนูคงตื่นไปร้องงู้วว ในอีกที่หนึ่งที่สุขสบายกว่านี้ หนูก็ไม่ต้องทรมานอีกต่อไปแล้ว

ขอบคุณนะที่คอยอยู่เป็นเพื่อนเราตลอดมา ขอบคุณที่ขึ้นมานวดพุงให้เราเวลาเรากลับจากทำงานมาเหนื่อยๆ ขอบคุณที่กระโดดขึ้นมานั่งตักเรา เวลาเราเหงา ขอบคุณที่เฝ้ารอเราในทุกๆวัน แม้ว่าบางทีเราจะไปต่างจังหวัดนานๆ หนูก็ยังรอเราอยู่เสมอ หนูเป็นเหตุผลนึงที่ทำให้เราไม่ค่อยออกไปไหน เพราะทุกครั้งที่อยู่บ้าน หนูจะคอยมาคลอเคลียบ้าง มาแง่มๆ บ้าง ทำให้เราอยู่คนเดียวได้ ขอบคุณทุกความรักที่หนูมอบให้ และหนูไม่ใช่แค่สัตว์เลี้ยง แต่หนูเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเรา เป็นสมาชิกในครอบครัวเราและเราจะคิดถึงหนูตลอดไป ขอบคุณจริงๆนะ “เจ้าสีเทา แมวน้อย”

BY : JITTAWUT HEART TARNAPIRAT

 

Pet Hipster ขอเชิญชวนผู้อ่านทุกท่านส่งเรืองราวความรักความผูกพันระหว่างคุณกับสัตว์เลี้ยงแสนรัก พร้อมภาพประกอบ เพื่อตีพิมพ์ในคอลัมน์ My Beloved Story โดยสามารถส่งมาได้ที่ editor.pethipster@gmail.com เรื่องที่ได้รับเลือกจะได้รับของที่ระลึกสุดพิเศษจากเรา

 

recommended articles

5 วิธีทำให้แมวรักแมวหลง

ทาสแมวหลายๆคนคงเคยประสบปัญหา น้องแมวไม่รัก ไม่อ้อน ไม่สนใจกันใช่หรือไม่

“เก้า สุภัสสรา” ขอเม้าท์ลูกๆตัวป่วน

“เราเล่นกับเค้ามันก็ทำให้เราลืมความทุกข์ใจ พอกลับมาบ้านมันก็ทำให้เรามีเอนเนอร์จี้ต่อในการทำให้มีชีวิต่อได้”